Anne Çocuk İlişkisinde Kritik Dönemler

Anne Çocuk İlişkisinde Kritik Dönemler

Psikolojik, zihinsel ve fiziksel birden fazla farklı niteliği ifade eden terime çocuk gelişimi denir. Annenin hamileliğiyle başlayıp, ergenlikle devam eden bu süreç, birbiriyle ilişkili bir yol izler.

Çocuklar ve bebekler belirli gelişme dönemlerinde, davranış değişiklikleriyle anne-babayı şaşırtabilir, hatta zor durumda bırakabilir. Bu davranışlar; kurallara uymak istememe, sus-dur gibi sözleri kulak arkası etme, inatçılık, başına buyrukluk olarak gösterilebilir.

Kritik Dönemlerin İlki 0-2 Yaş

Bebeğin anne ile ilişkisinin en yoğun olduğu dönem 0-2 yaş arası olan dönemdir. Bu dönemde en kritik konu güvenli bağlanmadır. Bebek, ilişkisini anneye ulaşa bilirliği üzerinden değerlendirir. Beyninden gelen sinyallerle yaşamını garantiye almak isteyen bebek, beslenme odaklı olarak anneye yönelir.

 

Beslenmeyi, uyku, temizlik ve ısı gibi gereksinimler takip eder. Bebeğin kendisini huzurlu ve güvende hissetmesi için bu gereksinimlerin özenle yerine getirilmesi çok önemlidir. Anne bebeğin gereksinimlerini, önceden hissedip karşılamalıdır.

Bebek kaygı ve öfke duyduğunda annenin yumuşak sesi, gülen yüzü, bebeğe dokunup konuşması, bebeği sakinleştirir. Bebeklerin ilk iletişim kurduğu yöntem ağlamaktır. Bir yaşından sonra konuşma ve yürüme becerisi kazanan çocuk, ilk kritik döneme girmiş olur. İnatçılaşır, anne-babanın koyduğu kuralların tersini yapmak sanki hoşuna gidiyordur.

Anne yapma dedikçe, çocuk ısrarla yapar. Çocuk bu davranışı sizi kızdırmak için yapmaz. Asıl amacı koyulan kuralın önemini test etmektir. Siz taviz vermeyip, kararlılıkla her seferinde aynı tepkiyi verirseniz, çocuğunuz da bu davranışta ısrarcı olmaması gerektiğini anlayacaktır.

İkinci Kritik Dönem 2-3  Yaş Arası

İlk ergenlik dönemi de denilen bu yaşta çocuk, fizyolojik olarak, yani sinir sistemi, kemik ve kas yönünden hızlı bir değişme ve gelişme gösterir. Çocuk bu duruma uyum sağlarken zorlanır.

İlk başkaldırma dönemine girerek olumsuz, uyumsuz, dengesiz, her şeye hayır diyen, kararsız bir kişiliğe bürünür. Her şeyi kendi başına yapmak isteyip, yardım istemeyerek bir bakıma anne ve babaya kendi bağımsızlığını ilan etmek ister.

Çocuğun sakinleşip, rahatlayabilmesi bu dönemin sağlıklı bir şekilde geçirilmesine bağlıdır. Bu da, ancak anne ve babanın çocuğa sevgiyle, sabırla ve anlayışla davranmasıyla olur.

4 Yaş

Bu yaş döneminin kritik olmasının sebebi ise, çok konuşup, cevabını merak edip dinlemediği sorular soran, kafasına esen her şeyi yapmak isteyen, maymun iştahlı, başladığı her işi yarım bırakan, başına buyruk bir çocukla karşı karşıya olmanızdır. 2,5 yaşındaki gibi inatçı değildir ancak hala kararsızdır.

Ön Ergenlik 12-13 Yaş

Tam çocuğunun artık akıllandığını düşünen anne-baba birden bire alınganlıklar, huysuzluklar ve sebebini anlamadığı öfke nöbetleriyle karşılaşır.

Çocuğunuz artık her şeye itiraz ediyordur. Derslerine çalışmak istemiyor, evden çok arkadaşlarıyla dışarıda vakit geçirmek istiyor, kolay kolay hiçbir şeyi beğenmiyor ve en ufak uyarılarınıza olabildiğince sert tepkiler veriyordur.

Bu dönemde de anne-babaya düşen görev, geçici bir süreçte olduğunu bilip, çocuğuna sevgiyle, şefkatle, hoşgörüyle yanaşmak, her zaman onun yanında olduğunu hissettirmektir.

Bir önceki sağlık bilgisi yazımız olan Anne Çocuk Eğitimi Nasıl Olmalı? başlıklı makalemizde anne ve çocuk, çocuk sağlığı ve kusursuz anneler hakkında bilgiler verilmektedir. Ayrıca öğrenmek istediğiniz ne varsa konu altından yorumla iletebilirsiniz.

Sosyal Medyada Paylaş Facebook Twitter Google+


Etiketler: , , ,
Eklenme Tarihi: 10 Temmuz 2018

Konu hakkında yorumunuzu yazın